Zaterdag 30 EN Zondag 31 augustus 2025 hbvl.be 20 z mer25 Ludo: “Ik geef liefst zo weinig mogelijk uit handen. Als we iets zelf kunnen doen, zijn we daar meester over. Dat vind ik heel belangrijk.” © Boumediene Belbachir . Vervolg van pagina 19 hebben zij gelijk, maar vaak heb ik het bij het rechte eind. Ik zal daar achteraf altijd op terugkomen, zodat het een les kan zijn voor de toekomst. Ik vind dat ook mijn taak als vader én als trainer.” Wat is de belangrijkste raad die je je kinderen hebt meegegeven? Ludo: “Ik vind het belangrijk dat ze altijd de voeten op de grond houden. In de paardensport gaat dat gelukkig vanzelf: vroeg of laat rijd je een mindere wedstrijd en dan stop je wel met zweven. Daarom heb ik mijn kinderen ook nooit privéonderwijs laten volgen, ze hebben hun middelbare studies altijd gecombineerd met hun wedstrijden. Maandagochtend zaten ze opnieuw achter de schoolbanken, met de twee voeten op de grond.” Rond 19 uur stappen we opnieuw naar de B&B, waar het diner op deze mooie zomerdag uitzonderlijk buiten geserveerd wordt. Op de binnenkoer komen de geuren van lavendel en kleurrijke bloemen ons tegemoet, waarmee chef-kok Yves straks ook zijn voorgerecht van maatjes zal dresseren. Achter de kronkelende takken van de druivelaar zien we voor het eerst de petanquebaan. “We kunnen straks nog een spelletje doen als we zin hebben”, lacht Nicola, die voor het diner een donkerblauw hemd heeft aangetrokken. We hebben ons gesprek gepland op een dinsdagavond, wat ingrijpende gevolgen heeft voor de wekelijkse kaartavond van Ludo. “Die is in het water gevallen, ze hadden niet genoeg man. Wil ik anders vragen of ze hierheen komen?” zegt hij al lachend. “Ik denk dat weinig mensen weten dat papa elke dinsdagavond kaart met zijn kameraden uit het dorp”, pikt Nicola in. “Ze doen dat al meer dan vijfentwintig jaar, dat is toch heel bijzonder?” Voor het diner nemen we plaats aan de grote, houten tafel onder de imposante boom op de binnenkoer. “Jullie hebben voor het viergangenmenu gekozen, wil iemand de gerechten nog uitbreiden met een oester vooraf?” vraagt Rachel nadat ze een glas witte wijn inschenkt voor vader en zoon. “Voor mij mag het gerust wat minder zijn. Ik ben echt geen grote eter”, vertelt Ludo ons een beetje verontschuldigend. “Ik heb enkele jaren geleden een gastric bypass-operatie ondergaan, waarbij de maag verkleind wordt. Ik heb altijd wel een beetje aanleg gehad om zwaarder te worden, maar nadat ik gestopt was met rijden, vlogen de kilo’s eraan. Ik ben nu uiteindelijk wel dertig kilo lichter, maar ik heb er heel hard van afgezien.” De eerste gangen kan Ludo nog makkelijk opeten, maar van het hoofdgerecht met dry aged vlees van Txogitxu-runderen laat hij noodgedwongen een stukje liggen. “Het is wel allemaal heel lekker”, stelt Nicola ons gerust. “Ja, maar ik ga toch stoppen”, vult Ludo aan. “Ik heb al meer kunnen eten dan ik had verwacht.” Als hij zijn bestek netjes op zijn bord legt, merken we dat Ludo zijn trouwring aan de rechterhand draagt. In september is hij al 35 jaar getrouwd met zijn Veronique. Ze koos als enige van het gezin niet voor jumping, maar knokte zich op eigen houtje naar de top van de dressuur in ons land. “De mannen in huis zijn natuurlijk competitief, maar als mama niet de wedstrijdpunten krijgt die ze verwacht, kan ze er ook de kop van in zijn”, vertrouwt Nicola ons toe. Een huwelijk van 35 jaar lijkt me niet evident met de levens die jullie leiden. Ludo: “Tegenwoordig is dat een hele prestatie, hé? Het voordeel is dat mijn vrouw ook in de paardensport zit, anders was het onmogelijk om zolang samen te blijven. Vroeger had mijn vrouw al een hart voor paarden, maar het was voor haar heel moeilijk om zelf wedstrijden te rijden. Ik was altijd weg van huis, terwijl mijn vrouw voor de kinderen zorgde en thuis alles in goede banen leidde. Zonder Veronique had ik nooit de carrière kunnen hebben die ik heb gehad.” Heb je als papa veel belangrijke momenten gemist?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjkyODgz